ครั้งหนึ่ง ฝันที่จะไปอเมริกาได้พังจากโครงสร้างภายใน
เพราะเสียใจมาก แต่ไม่แสดงอาการจากการผิดหวังที่ไม่ไม่ให้ไป AFS
แต่ตอนนั้นสิ่งที่มาทดแทนคือการพยุงและสู้ให้เรียนสายวิทย์ผ่านไปให้ได้
ทั้ง ๆที่ใครบอกว่าเก่งด้านศิลป์มากกว่าแต่ก็แต่ก็ต่อต้านรอบด้าน จนชนะซึ่งไม่ได้อะไร
การเรียนหนักขึ้นทำให้ต้องทิ้งหนังสือเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ การเขียนเว็บ
CGI PHP Java Scripts เหล่านี้ยังไม่ได้เริ่มจริงจัง
มันก็ค่อย ๆ ห่างออกไปจากชีวิต มี เคมี ชีวะ คณิตเข้ามาแทนที่
เวลาส่วนใหญ่หมดไปกับการเรียนพิเศษและพักผ่อนด้วยการดูทีวี
จากการพักผ่อนด้วยการเขียนเว็บ
สองสามปีแห่งความสุขของการเขียนสคริปส์แล้วเซฟแล้วแสดงผลครั้งแล้วครั้งเล่า
ความสุขที่ได้ไปแข่งขันแล้วได้รางวัลกลับมาครั้งแล้วครั้งเล่า
ก็ค่อย ๆ หายไป ผ่านไป 6 ปี จนถึงวันนี้กลับมาคิดว่าเสียดาย
กับความสามารถที่เคยเป็นแนวหน้าแล้วทิ้งไป เพราะนั่นเป็นจุดแข็งของเรา
"อยากจะเป็นเว็บมาสเตอร์"
แล้วก็อยากทำนั่นทำนี่ ในที่สุดไอ้นั่นไอ้นี่ก็ทำไม่ได้
เหตุของเรื่องวันนี้เกิดขึ้นว่าจะซื้อโน๊ตบุ๊คก็โทรไปถามอู๋
จะถามเรื่องโหษณาในเว็บก็ไปถามตี๋
ซึ่งเพื่อนสองคนนี้ก็เคยเรียน แล้วทำโครงงานเว็บไซต์มาด้วยกัน
แล้วก็ย้อนกลับไปดูเว็บไซต์ที่เคยทำตอน ม.3 ตอนนี้ position
มันเคลื่อนหมดแล้ว ด้วยการ set ขนาดหน้าจอที่ไม่สอดคล้องกับขนาดหน้าจอที่นิยมใช้ในปัจจุบัน
ข้อความ ลูกเล่นต่าง ๆ ยังอยู่ แต่ รูปหลายรูปหายไป
แต่ยังขำสมัยก่อน พวก graphic ทำเองไม่ได้ก็เก็บมาจากตามเว็บ
โดยเฉพาะรูปวาด ขอขอบคุณ Dek-D.com สมัยนั้นจำไม่ได้
มีคนใจดีคาดว่าน่าจะเป็นเจ้าของเว็บคนปัจจุบัน เมล์ไปขอให้เขาวาดรูปให้
เค้าก็วาดให้ด้วยใจรัก โดยเราบอกว่าจะเอามาทำเว็บ วันนี้เว็บนี้ดังมาก
คงไม่ว่างมาทำอะไรให้แบบนี้แล้ว
ตอนนี้อู๋เป็นโปรแกรมเมอร์ ตี๋เป็นเว็บโปรแกรมเมอร์
มันยิ่งตอกย้ำคำของแม่ว่า "เรียนCom-Sci หน่ะดีแล้ว"
แต่ว่าก็เป็นคนเลือกเอง เลือกอย่างหนึ่งก็สูญเสียโอกาสอีกอย่างหนึ่งเป็นธรรมดา
แต่ที่สำคัญเลือกแล้วทำไม่ได้ดีนี่ซิ กดดันตัวเองไปเปล่า ๆ เครียดแล้วไม่เกิดผล
พูดอีกทางอาจจะเป็นคนขี้แพ้ที่แตะอะไรนิดอะไรหน่อยแล้วก็ล้มเลิก
แต่จากนี้ไปจะต้องเปลี่ยนเป็นอีกคน คนที่ทำอะไรแล้วต้องได้ดี
แม้อะไรจะเปลี่ยนไปสิ่งที่ยังเหลืออยู่คือ ความเชื่อมั่นในการตัดสินใจของตัวเอง
ป.ล.
-เว็บแรกที่เล่นคือ www.centerpoint.com เป็นเว็บ chat
ใช้ชื่อ อ๋องน้อย ก็เป็นขาแชทมาตั้งแต่วันนั้นจนวันนี้
-magazine ที่ชอบอ่านคือ computer today
แล้วก็หมดกับค่าหนังสือคอมเยอะมาก ผ่านร้านต้องซื้อ
และที่สำคัญอ่านจบด้วย เดี๋ยวนี้อ่านสิบหน้า หลับ
ฮู้ว ฮู ฮู ..ฮู้ว ฮู ฮู ฮูวววว..
โลกยังหมุนยังวนไป ให้ฉันพบกับใคร เป็นเธอรึเปล่า
ที่วันนี้เราพบเจอ ที่วันนี้เจอะเธอ ไม่เคยคิดไว้
แค่วันนี้เส้นทางเดิม เชื่อมเราสองให้มา มาเจอหัวใจ
เรื่องวันนี้ช่างยิ่งใหญ่ เรื่องวันนี้อ่ะดี ดูดีที่สุด
สองรวมเป็นหนึ่ง We become one
ฉันเธอวันหนึ่ง ได้พบเจอกัน
ให้ใจฉัน อยู่กับเธอ ผูกและพันเข้าไว้ด้วยกัน
ให้เราได้ไปกับใครที่ฝัน
สองเราเป็นหนึ่ง We become one
ฉันเธอคำหนึ่ง แค่ รัก รักกัน
และพรุ่งนี้มันจะดีไม่มีเศร้า จะมีเราเป็นอย่างเดิม
ก็เพียงแค่ใจของเราให้กัน
ฮู้ว ฮู ฮู ..ฮู้ว ฮู ฮู ฮูวววว..
ถ้าวันนี้ มันเหงาเกิน ถ้าไม่รู้กอดใคร เอียงมาที่ไหล่
ถ้าวันนี้อ่ะอากาศ น่าเดินเล่นกับใคร ชวนกันได้ไหม
ถ้าวันนี้เดาไม่ออก ว่าใครชอบอ่ะเธอ มองตาแล้วกัน โฮ..
ถ้าวันนี้จะรักกัน ห้ามใจไว้ไม่ทัน จะเคืองรึป่าว
สองรวมเป็นหนึ่ง We become one
ฉันเธอวันหนึ่ง ได้พบเจอกัน
ให้ใจฉัน อยู่กับเธอ ผูกและพันเข้าไว้ด้วยกัน
ให้เราได้ไปกับใครที่ฝัน
สองเราเป็นหนึ่ง We become one
ฉันเธอคำหนึ่ง แค่ รัก รักกัน
และพรุ่งนี้มันจะดี ไม่มีเศร้า จะมีเราเป็นอย่างเดิม
ก็เพียงแค่ใจของเราให้กัน
ปาดี้ดา ปาดี้ดา ปาดี้ดาดีด้าว..
I give my heart to you..
You give my heart to me..
And now we ll be in love
Forever in love, you and me
สองรวมเป็นหนึ่ง We become one
ฉันเธอวันหนึ่ง ได้พบเจอกัน
ให้ใจฉัน อยู่กับเธอ ผูกและพันเข้าไว้ด้วยกัน
ให้เราได้ไปกับใครที่ฝัน
สองเราเป็นหนึ่ง We become one
ฉันเธอคำหนึ่ง แค่ รัก รักกัน
และพรุ่งนี้มันจะดี ไม่มีเศร้า จะมีเราเป็นอย่างเดิม
ก็เพียงแค่ใจของเราให้กัน
ปาดี้ดา ปาดี้ดา ปาดี้ดาดีด้าว..